Schoolbericht

schoolbericht

tweewekelijks bericht voor ouders

BLOG 3 / WEEK 4 - Vrijdag 10 april 2020

Pasen

Uit de schijnbare dood staat met pasen het leven op. Het einde blijkt een nieuw begin. Uit de donkere aarde komen lichtende bloemen tevoorschijn. Uit levenloos lijkende boomknoppen teer groene blaadjes. In het ei schuilt het jonge leven en op de donkere akker worden de eerste sprietjes zichtbaar. Niets is wat het lijkt. Als we ons niet herinnerden dat dit zou gebeuren, zouden we elk jaar opnieuw verwonderd zijn als het jonge kind dat het voor het eerst meemaakt. Waren we nog maar dat jonge kind...


De wereldwijde crisis die we op dit moment meemaken dwingt ons naar binnen. We moeten een tegengestelde beweging maken aan die van de natuur. En ook aan onze eigen natuur. De angst slaat velen om het hart. Maar gelukkig zijn wij dat jonge kind niet meer. Wij kunnen wéten - want hebben ervaren - dat na die schijnbare dood het leven ongelooflijk mooi tevoorschijn kan komen. Precies zoals de natuur ons elk jaar weer laat zien. We kunnen wéten - ons herinneren - dat niets is wat het lijkt en dat ook in deze donkere tijd de kiem voor nieuw leven ligt besloten. Het is een wetmatigheid die we overal om ons heen zien en waar we hoop en vertrouwen uit kunnen putten.


Een mooie paastijd wens ik iedereen!




BLOG 2 / WEEK 3 - Vrijdag 3 april 2020

Vervelen(d)

Voor veel ouders is het een behoorlijke opgave om hele dagen thuis te ziten met hun kinderen. Niet alleen de school is dicht, maar ook de clubjes, de vioolles en de voetbaltraining liggen stil. En het spelen met vriendjes is aan beperkingen onderhevig. Als dan om 12 uur het schoolwerk is afgerond - mocht dat al niet (veel) eerder het geval zijn - klinkt al gauw: 'Mam (of pap), ik weet niet wat ik moet doen...' De puzzels zijn gemaakt, de spelletjes al vaak gespeeld, de lego verliest zijn aantrekkingskracht, buiten is het slecht weer en al voor de lunch toegeven aan een spelletje op de iPad voelt niet goed voor de bewust opvoedende ouder. Maar wat dan? Je kind verveelt zich en er zijn nog heel wat weken te gaan.


De meeste ouders vinden niets vervelender dan zich vervelende kinderen. Want vervelen is een teken dat ze het niet fijn hebben en dat idee kunnen we niet verdragen. Bovendien: voor je het weet worden ze vervelend: de overtreffende trap van vervelen. Gaan ze klieren, zeuren, zusje plagen, snoepjes vragen, drammen, dreigen, en nog zo wat dingen. Daar zitten we nooit - en ook niet in coronatijden - op te wachten. En dus verzinnen we iets; óók uit schuldgevoel, want we stelden al vast: vervelen is NIET GOED.


Is vervelen eigenlijk zo erg? Nou heb ik makkelijk praten - persoonlijk verveel ik me nooit. Ik kan me prima vermaken met wat in het luchtledige staren, 't een en 't ander overdenken of zomaar genieten van even niks. Maar over het algemeen kun je zeggen dat je je er als volwassene bij neerlegt of je bedenkt gewoon iets. Nuttig of creatief, maakt niet uit. Waarom zouden we onze kinderen die houding niet bijbrengen? En coronatijd aangrijpen om ze te leren omgaan met verveling? Vader of moeder verzinnen GEEN oplossing, doen GEEN (meestal toch afgekeurde) voorstellen en trekken zich - zo goed en zo kwaad als het gaat - niets aan van wat er gebeurt.


Ja, dan zou er weleens frustratie kunnen ontstaan bij je zoon of dochter. Dat is helemaal niet erg. We moeten ons allemaal uiteen zetten met frustraties. Het is niets meer of minder dan om leren gaan met dat je niet op je wenken wordt bediend; je nood niet wordt gelenigd; je behoefte niet wordt bevredigd; je moet dealen met een vervelend gevoel. Je kind leert zo op eigen benen te staan en wordt verantwoordelijk voor zijn eigen situatie. Dat is uithouden! Het gaat voelen dat jij niet te allen tijden redder in nood bent, dat die nood ook eigenlijk helemaal niet zo hoog is en... dat het er zelf een oplossing voor kan vinden. Want er gaat iets komen. Misschien niet meteen en misschien ook iets waar je als ouder niet direct op zit te wachten. Maar vertrouw erop dat je kind het kan oplossen. Het zal er zelfstandiger door worden en ontdekken dat een vervelend gevoel weer weg kan gaan, óók zonder hulp van je moeder of vader. Van jou als ouder vraagt dit geduld, maar dan heb je ook wat.


Begin er nu meteen mee! Op dit moment is er nog daginvulling in de vorm van het schoolwerk. Maar de meivakantie komt met rasse schreden dichterbij en we kunnen niet weg: geen vakantiehuisje, geen camping, geen zwembad, geen dierentuin, zelfs geen bezoekje aan opa en oma. Kortom; nog drie weken om je kind een beetje te helpen zich te emanciperen. Het is niets minder dan dat!



BLOG 1 / WEEK 2 - Vrijdag 27 maart 2020

Ahriman

Lang geleden, toen je als niet-vrijeschoolleraar nog niet zo gemakkelijk op een vrijeschool kwam te werken, begon ik op de  Biltse Rudolf Steiner School. Er werd nog niet met computers gewerkt en het schrijven van getuigschriften op een computer was zeer ongewenst! Het was in die tijd dat een collega mij toefluisterde dat Ahriman himself zo de school zou worden binnengehaald. En die wilde niets liever dan dat wij uit verbinding zouden gaan...


Nu, 25 jaar later, moet ik aan die woorden denken. Ahriman heeft zijn zin gekregen. Tussen ons leerkrachten en de kinderen zit een computer, tussen ons leerkrachten en ouders ook en zelfs tussen de leraren onderling is nu geen werkelijk contact meer. Wat zal dat Ahrimanneke lachen in zijn vuistje!


Nog nooit lagen miscommunicatie, vervreemding, uit contact gaan en zelfs uit elkaar spelen, zo voor het grijpen! Nog nooit was het zo gemakkelijk om elkaar niet meer echt te zien en te begrijpen. Nog nooit was er zo weinig werkelijke ontmoeting. Deze tijd doet bij ons allen een groot appel op wakkerheid en bewustzijn. Laten we juist nu doorlopend proberen in ons hart te blijven en op die manier in verbinding te blijven met elkaar. Een gemeenschap zijn is al best vaak moeilijk in een fysiek gebouw. Maar als dat gebouw ontbreekt is het een enorme uitdaging!



Copyright © Alle rechten voorbehouden